ققنوس پرنده آتش

خورشید هر روز مثل همیشه طلوع میکند، مثل همیشه غروب میکند.

من این تکرار را نمی فهمم

وقتی با تو در ولیعصر قدم می زنم.

وچه سخت در برزخ خود ساخته گیر کرده ام

انگار نه انگار حذف می شوم

در دایره گریز از مرکز اهدافم.

کاش فردا حرف هایت را می زدی بانو...

**********************************

پی نوشت: خرابم،این حس لعنتی

شاید هدفم از خلقتم، این بود...

چه سخت اوج می گیری تا من!

من که توان پرواز ندارم ، بدون تو...

تو پست های ننوشته ی منی!!!

بنویسم شان همه کسی می شوی...

تقصیرِ من نبود کوچ سارها !

زمستان رسیده بود !

همان شب که همه پسته ها لال بودند...

مَردها ممکنه ،بَد فکر کنند

اما هیچ وقت نمیشه که فکر نکنند...

از فصل های زُوج بیزارم

بد جور بوی جُدایی میدهند...

الهام از اسمش رو نبر...

» آذر ٩٠
» آبان ٩٠
» مهر ٩٠
» شهریور ٩٠
» امرداد ٩٠
» تیر ٩٠
» خرداد ٩٠
» اردیبهشت ٩٠
» فروردین ٩٠
» اسفند ۸٩
» بهمن ۸٩
» دی ۸٩
» آذر ۸٩
» آبان ۸٩
» مهر ۸٩
» شهریور ۸٩
» تیر ۸٩
» خرداد ۸٩
» اردیبهشت ۸٩
» اسفند ۸۸
» بهمن ۸۸
» دی ۸۸
» آذر ۸۸
» آبان ۸۸
» مهر ۸۸
» شهریور ۸۸
» امرداد ۸۸
» تیر ۸۸
» خرداد ۸۸
» اردیبهشت ۸۸
» فروردین ۸۸
» بهمن ۸٧
» دی ۸٧
» آذر ۸٧
» آبان ۸٧
» مهر ۸٧
» شهریور ۸٧
» امرداد ۸٧
» تیر ۸٧
» خرداد ۸٧
» اردیبهشت ۸٧
» فروردین ۸٧
» اسفند ۸۶
» بهمن ۸۶
» دی ۸۶
» آذر ۸۶
» آبان ۸۶
» مهر ۸۶
» شهریور ۸۶
» اردیبهشت ۸۶
» فروردین ۸۶
» اسفند ۸۵
» بهمن ۸۵
» دی ۸۵
» آذر ۸۵
» تیر ۸۵
» آذر ۸۴

خیلی ساده است که دَرکم نکنی

تُو ، تو بودیُ، مَن ، من... 

برای من تو خودِ آلزایمری

اراده کنی، همه چی پاک می شود...

خدا مُرد

وقتی

کودک کارتن خواب، زیر باران چَکمه هایش سوراخ بود.

گم می شدم روزی چند بار در  اعوجاج تو در توی سیاهش

سیاه بود ولی صاف، ولی زیبا

 ومن گم می شدم روزی چند بار

از فرق سرش تا گودی کمرش

...و این آدرس برایم نامفهوم بود

و این خِس خِس با طعمِ دوسیب

می شود صبحِ تاسوعا...

مثل کودک دست فروش

زیر باران با چکمه هایِ لاکیِ سوراخ

 مثل بارانِ این روزها

مثل روزی که رفتی...

تا کِی دود را بهانه ی سوزش چشمانم کنم؟

این روزها

بد جوری سَردمه

مثل هویجی که دماغ آدم برفی باشه...

داغ دار است دلم

مثل محرم نیامده

مثل رمضان امسال

مثل خیانت تو...

این همه باران هم گناهت را نمی بَرد

زیر باران قدم نزن

بی هیچ دلیلی ، سرما می خوری...

سادگی ات را می رسانی

اگر فکر کنی می خواهمت

تو دیشب هم فریب خوردی

و من مثل تو

عادت نمی کنم به فشارهای آغوش ناشیانه...

دیشب مُستند می دیدیم.

تو فاحشه نیستی.

تو بیماری !!!

و من این را دیر فهمیدم...

عصرها را خیانتی؟

یا خیانتِ عصرهایی؟

تو نفسی

وفتی نباشی

این دَم و بازدم هماهنگ نیست...

غُصه می خورم از بسته شدنِ  KFC تهران...

دیگه جرات رفتن توی اون پارک رو ندارم...

به خدا ناشکری نمی کنم.

اما وقتی میبینم، دل آسمون هم مثله دلم من دو روزهِ گرفته،

بهش حسودی می کنم.

آسمون وقتی بغضش می ترکه،  همه می گن بَه بَه عجب صدایی عجب هوایی و ...

اما بغض من که می ترکه، همه می گن باز این شروع کرد.

می گن پاشو گریه واسه ی مرد عیبِ ، مرد که گریه نمیکنه!

اون موقع است که دلم می خواد یه هفت تیر داشتم با یه دونه گلوله...

دلم می خواد کلاهِ کاموایی ام رو سرم کنم، راه بیوفتم توی سربالایی ولیعصر سیگاری آتیش کنم و پُک بزنم به زندگیم. دستامو به یاد فشار دستات توی جیبم فشار بدم،یه لحظه فک کنم کنارمی. سیگارمو بندازم که بوش اذیتت نکنه دلمُ ول کنم کف خیابون. از نبودنات بگم. از شبایی که مُردم و صدام در نیامد، نه نه می ترسم اذیت بشی. اصلا اینارو نمی گم، می ذارم تو حرف بزنی، البته از جاهای خوبش بگو. از باغسرای خودم،از شهر کتاب، از مانتو فروشی ها،یه هو به خودم بیام ببینم گرمم شده کلاهَ مو بردارمُ تو موهامو مرتب کنی. دلم لَک زده واسه گشنگی هایِ بعد دیدنت. از گشنگی از خواب بپرم و باز حسرت بخورم که توی خواب دیدمت و پاشم برم یه سیگار دیگه روشن کنم و باز پک بزنم به زندگیم.

تو زیباییِ شهری

وقتی نباشی پاییز هم قشنگ نیست.

خورشید هم خیانت می کند این روزها.

صبح ها دیر تَر می آید و

عصر ها زود تر می رود.

من غُصه می خورم

از بویِ یادِ  تو

روی همان کتاب

انگار تا ابَد

هستی برای من

در کوچه ی بهار

در شهرِ پُر کتاب

در شهرِ بی کتاب...

لعنت به تو که باران را ، بهانه ای...

دیشب خواب تو را دیدم

سبزه شده بودی و کمی چاق تر

برجستگی هایت هم، نمایان تر

و من در خواب شک داشتم که خوابم بود یا نه؟

وقتی مطمئن شدم که خواب نیستم

از خواب پریدم

دیشب خواب تو را دیدم...

قیامت یعنی فردا

برزخ یعنی امروز

وقتی تو در هیچ کدامش حضور نداری...

کاش ظهور نمی کردی

تا شاهد عروجت نمی بودم...

سخت بود

ولی بود

آن صبح پُر استرس بارانی...

دنیا  باران نیست

که وقتی ببارد دلش باز شود

دنیا آسمان نیست

که وقتی ابری شود دلش بگیرد

دنیا تویی که می باری و تمام می شوی...

من کُوهی را می کَندم

که خُسرو برایت خریده بود.

من فرهاد نبودم

اما هنوز هم کوه را می کَنم

شاید روزی پشیمان شوی...

دور زمین خط می کِشم و از آسمان دل می کَنم

من عاشق زمانی هستم

که چَشمانم نه باز باشد نه بسته...

سَخته که سخت باشی...

تو ، کُند شُدن زمانی

وقتی که بیگ بَنگ رخ می دهد...

تو را هم ، که از من بگیرند.

باز هم منِ بی تو وجود دارم.

میبینی هنوز هم تو وجود داری...

سخت شده ام از نامِ تو

جیغ می زنم با هر پُتکت

طرح  می گیرم با سُوهانت

برق می زنم با سمباده ات

و سرد می شوم وقتی در آب غرق می شوم...

این روزها بد جور فُرم می گیرم

زحمت بیهوده نکش...

مثل زُل زدن ماهی به کویر !

مثل عِشوه دختران برای هم !

مثل مینی جوپ های رنگی !

مثل تو در خواب...

تو مثل آبی !

که تَر و خشک را با هم خاموش می کنی...

مِهر ماه همیشه هم قشنگ نیست.

اگر یادِ بوی کتاب های نو مدرسه را از مِهر ماه بگیرند

به خدا از تقویمم حذفش می کنم.

لطفا اینقدر در خوابهایم وارد نشو

در خوابهایم هنوز پاکی

می ترسم آنجا هم خیانت کنی بانو...

سراغِ تو هم آمده

می دانم

بزودی عَذابت شروع می شود...

 تو بهترینی

حتی در بی وفایی...

شکایت می کنم به خدا

وقتی ببینم بهشت زیر پایِ تو هم باشد...

خیانت یعنی تو

بی چون و بی چرا...

وقتی اندامت ، وقفِ دیگری است

پذیرایِ کدامین قسم دروغت باشم...

عشق با تو ، بالفعل هَم که باشد

ارزانی صاحبش....